چقدر غمانگیزه...
جمعه, ۱۹ آذر ۱۳۹۵، ۱۱:۰۵ ب.ظ
بعضی آدمها مثل
نیمکتی توی پارک هستند؛ همه از کنارشان عبور میکنند.
شاید توقف و ماندنی کوتاه هم باشد. ولی در نهایت، سرنوشتشان فقط تماشاست...

۹۵/۰۹/۱۹
بعضی آدمها مثل
نیمکتی توی پارک هستند؛ همه از کنارشان عبور میکنند.
شاید توقف و ماندنی کوتاه هم باشد. ولی در نهایت، سرنوشتشان فقط تماشاست...
انسان نیمکت نیست خانوم!
با همان لحن سونیا وقتی به راسکولنیکف گفت:
انسان شپش نیست!
اینکه شما از کسی عبور کنید دلیل محکمی برای دوست داشتنی نبودنش نیست. شما هر دو متعلق به یک دنیا نبودید. و بسیار محتمل است این کم سعادتی از جانب شما باشد تا آن دیگری.
مطلب را به صورت رندوم خواندم و احتراما این نگاه شیگونه به یک انسان حالا هر چقدر هم درهم و برهم و نچسب به نظرم غیرانسانی و غیرمنصفانه آمد.
راستش دلم برای کسی که نیمکت لقبش دادید گرفت. حتما آن نیمکت بینوا هم قصهی خودش را دارد و دلی پر.